Festa dei Morti

Vandaag ligt Italië stil: het is het Feest van de Doden.
Alleen in de buurt van begraafplaatsen is het druk, en de verkopers van echte en nepbloemen, en van kaarsen met rood plastic omhulsel voorzien van een plaatje van de paus, doen goede zaken.
Een Italiaans kerkhof ziet er in onze noordelijke ogen uit als een miniatuurstadje, een soort Madurodam, met grafmonumenten ter grootte van een kleine dorpskerk. Geen sobere stenen, laat staan keien, met simpele perkjes ervoor, waarboven een enkele treurwilg zijn takken laat hangen.
De begraafplaats van Seregno is geen uitzondering, kapellen met de namen van belangrijke families, versierd met levensgrote protserige beelden van engelen bepalen het beeld.
Zou ik hier ook komen te liggen? Het zit er dik in, maar het voelt vreemd aan. Een Duitse vriendin gruwt bij de gedachte ooit in Italië begraven te worden en heeft haar man laten beloven om haar lichaam terug naar Neurenberg te brengen.
Wil ik dat, naar een grijs kerkhof in Nederland?
Het liefst zou ik in mijn eigen huis willen blijven, de enige plek die echt mijn thuis is.
Een urn in de vensterbank, mag dat? Waar de poes gezellig naast komt zitten?

Ik weet het, This world is not my Home.
En toch?

Festa dei Morti, zo'n moment waarop er dingen naar boven komen die je gewoonlijk veilig diep weg kunt stoppen.