Arm

‘Je moet weten dat Mara uit een zéér arme familie komt.’
Mijn oom kijkt me diepernstig aan. Hij probeert een verklaring te geven voor de problemen tussen zijn zoon en diens Italiaanse vrouw. Het kan niet anders, ze moet wel een trauma hebben opgelopen door haar arme jeugd.
Ik probeer me er een voorstelling van te maken. Wijzelf zijn al niet welgesteld, dus zeer arm, hoe arm is dat? Een bedompt appartementje in een troosteloze binnenhof vol oude auto’s, dag en nacht gekleed in een fleecepak, een werkloze vader, geen dag op vakantie…?
Oom ziet mijn vragende gezicht en licht toe: ‘Ze waren zo arm dat ze samen met haar broer op één kamer moest slapen!’ Zijn gezicht spreekt boekdelen. Jeugdtrauma’s, incest en relatieproblemen liggen op de loer.

Mijn oom, hoe bereisd ook, is toch op en top Nederlander. Een modaal inkomen maar wel een eengezinswoning met tuin en vooral voldoende slaapkamers. Terwijl het gemiddelde Italiaanse huis niet meer dan twee slaapkamers telt. En twee flinke badkamers, dat dan weer wel.

Zal ik hem vertellen hoe wij vroeger woonden? Ach nee, hij staat er niet voor open. Nu hij zijn verhaal heeft gedaan is zijn aandacht verflauwd.
Ik vertel hem niet dat Gianni en ik in een hoogslaper lagen boven het bed van Anna. En dat de jongens in een stapelbed sliepen, geklemd in de nauwe ruimte tussen onze slaapkamer en de badkamer. Als ik in bed lag hoorde ik vijf ademhalingen. Heerlijk.
Na de verhuizing kreeg Anna een soort van kamertje voor zichzelf. In het begin miste ze ons vreselijk…..
Al was het misschien geen ideale situatie, ik heb tot nu toe geen trauma’s kunnen ontdekken. Wat ik wel heb ontdekt is hoe vast je aan bepaalde ideeën kunt zitten zonder je af te vragen of het geen vooroordelen zijn.
Maar wie heeft ze niet…?